Rudawski Park Krajobrazowy

Rudawski Park Krajobrazowy – położony w południowej części województwa dolnośląskiego na terenie gmin Bolków, Janowice Wielkie, Kamienna Góra, Marciszów, Mysłakowice oraz miast Jelenia Góra, Kamienna Góra i Kowary. Swym obszarem obejmuje Rudawy Janowickie wraz z Górami Sokolimi i Wzgórzami Karpnickimi oraz Góry Ołowiane w Górach Kaczawskich i Góry Lisie w Kotlinie Kamiennogórskiej. Chroni naturalne górskie i rzeczne geokompleksy przyrodnicze, m.in. określone w 2010 roku rezerwatem przyrody Trzcińskie Mokradła. Przez park przepływa przełomową doliną rzeka Bóbr. Znajduje się tam również wiele interesujących form skalnych zbudowanych z granitów, gnejsów, amfibolitów, zieleńców, zlepieńców (np. skałki, gołoborza) i obszarów łąkowych o wybitnych walorach botanicznych.

• Powierzchnia parku: 15705 ha
• Powierzchnia leśna: 8884 ha
• Powierzchnia otuliny: 6600 ha
• Położenie geograficzne: 50°50' N 15°54' E
• 390 gatunków roślin naczyniowych (54 chronione)
• 203 gatunki kręgowców
• 152 km szlaków turystycznych

Park Krajobrazowy Doliny Baryczy

Rezerwaty przyrody

Na obszarze parku znajdują się następujące rezerwaty przyrody^[1]:

• rezerwat przyrody Wydymacz - chroni zespół łęgu jesionowo - olszowego, ze stawem Wydymacz i Dębami Antonińskimi, rośliny chronione min. wawrzynek wilczełyko
• rezerwat przyrody Radziądz - chroni las liściasty o charakterze grądu europejskiego;
• rezerwat przyrody Olszyny Niezgodzkie - chroni naturalne lasy bagienne w zasięgu rzeki Ługi;
• rezerwat przyrody Stawy Milickie - chroni unikatowy w skali kraju i Europy obszar wodno-błotny. Składa się z 5 kompleksów stawowych, lasów i innych gruntów o łącznej powierzchni 5324 ha;
• rezerwat przyrody Wzgórze Joanny - chroni wyspowe stanowisko buka na wschodniej granicy zasięgu oraz znaleziska prehistoryczne.

Rośliny

bobrek trójlistkowy

bukwica zwyczajna

chaber ostrołuskowy

goździk pyszny

grążel żółty

grzybienie białe

grzybieńczyk wodny

koniopłoch łąkowy

kozłek dwupienny

kruszczyk błotny

pełnik europejski

starzec kędzierzawy

storczyk szerokolistny

trzcina pospolita

wawrzynek wilczełyko

liczne gatunki trzęślic, turzyc

Zwierzęta

perkozowate

kormoran

liczne kaczkowate,łabędź niemy, łabędź krzykliwy

bąk, czapla biała, bocian biały, bocian czarny

czajka, rycyk, kszyk, kulik wielki, batalion, siewkowate, krwawodziób

derkacz, kokoszka wodna, łyska, wodnik

błotniak, bielik, myszołów, rybołów, kania

rybitwy, mewa śmieszka

zimorodek

remiz

dzierzby

Sporadycznie:

• czerwonak (flaming)
• pelikan różowy
• warzęcha

łabędź krzykliwy
bocian czarny

Mazowiecki Park Krajobrazowy

Zbiorowiska roślinne

Ponad 70% powierzchni parku zajmują lasy, przede wszystkim lasy iglaste z niemal wszystkimi typami borów. Dominującym zespołem leśnym jest bór świeży, często występuje tu też bór wilgotny, porastający obniżenia między wydmami. Na terenie parku zachowały się również torfowiska wszystkich typów, m.in. rozległe "Bagno Całowanie" oraz inne zespoły charakterystyczne dla obszarów podmokłych, takie jak olsy czy łęgi.

Flora

Wśród drzew dominującym gatunkiem jest sosna zwyczajna. Na terenach bagiennych występuje w postaci karłowatej. Wśród drzew liściastych częste są: brzoza, olsza i dąb. Reliktem jest rosnąca na Bagnie Całowanie brzoza niska.
Na terenie Parku stwierdzono występowanie ok. 1000 gatunków roślin naczyniowych, z czego 60 gatunków jest chronionych bądź rzadkich, takich jak rosiczka okrągłolistna, pośrednia i długolistna, bagno zwyczajne, modrzewnica, mącznica lekarska i lilia złotogłów. W runie olsów można spotkać kaczyńca złotego i psiankę słodkogórz. W sporadycznie występujących lasach grądowych runo tworzą: zawilec gajowy, pszeniec, perłówka zwisła, turówka wonna oraz podkolan biały. Ciekawostką botaniczną jest występujący tu niewielki krzew wawrzynek wilczełyko. Na łąkach spotkać można charakterystyczne dla tego obszaru zioła: krwawnicę, babkę lancetowatą, firletkę poszarpaną, rzeżuchę łąkową, gnidosza królewskiego oraz bardzo rzadkie storczykowate.

Fauna

Wśród 230 gatunków kręgowców wyróżniono 50 gatunków ssaków, 140 gatunków ptaków lęgowych, 5 gatunków gadów, 10 gatunków płazów i ponad 20 gatunków ryb.

Ssaki

Największym ssakiem występującym na terenie parku jest łoś, którego liczebność stale wzrasta. Sporadycznie pojawiają się osobniki jelenia. Ponadto można spotkać również dzika, sarnę, borsuka, lisa, łasicę, kunę, bobry i wydrę. Najliczniejsze są ssaki z rzędu owadożernych reprezentowane przez jeża, ryjówkę aksamitną i kreta. Rząd gryzoni reprezentuje rzadka popielica.

Ptaki

Na terenie parku żyje wiele gatunków ptaków, wśród których są gatunki zagrożone wyginięciem w skali światowej. Do najbardziej zagrożonych gatunków należą: derkacz, kania ruda, bielik, nur czarnoszyi, siewka złota, brodziec leśny, błotniak zbożowy, kropiatka i kulik wielki. W 2000 roku podjęto próbę reintrodukcji sokoła wędrownego.

Gady

Jeszcze w latach 80. na terenie parku występował żółw błotny, obecnie trwają prace nad jego reintrodukcją. Dość częste są inne gatunki gadów, takie jak jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna, padalec, zaskroniec i żmija zygzakowata.

Płazy

W parku tę gromadę reprezentują przede wszystkim żaby i ropuchy, a także traszka zwyczajna.

Inne kręgowce

Na uwagę zasługują występujące w Świdrze dwa gatunki minoga: strumieniowy i rzeczny.
Bagno Całowanie

Rzeka Mienia
Zielony Ług zimą

Żywiecki Park Krajobrazowy

Żywiecki Park Krajobrazowy – park krajobrazowy w południowej części województwa śląskiego, założony 13 marca 1986 decyzją Wojewódzkiej Rady Narodowowej w Bielsku-Białej.

• Powierzchnia parku: 35 870 ha
• Powierzchnia otuliny: 21 970 ha.
• Gminy na terenie parku: Ujsoły, częściowo: Jeleśnia, Milówka, Radziechowy-Wieprz, Rajcza, Świnna, Węgierska Górka, Żywiec.

Park obejmuje najwyższe, silnie rozczłonkowane dolinami rzek partie Beskidu Żywieckiego w sąsiedztwie granicy słowackiej. Centralną część parku zajmuje rozróg Pilska i rozchodzące się promieniście od niego grzbiety górskie. Najwyższe partie Pilska charakteryzują się rzeźbą wysokogórską. Na zachód od niego znajduje się Grupa Lipowskiego Wierchu i Romanki z bocznymi odgałęzieniami: Prusowa (1010 m) i Skały (946 m). Tworzą ją wysokie i strome pasma, których stoki porośnięte są lasem, zaś w partiach grzbietowych znajdują się liczne hale. W południowej części parku liczne szczyty, których wysokość przekracza 1000 m, tworzą Grupę Wielkiej Raczy (m.in. Wielka Racza, Wielka Rycerzowa, Muńcuł, Przegibek).
Obszar charakteryzuje się dużymi walorami przyrodniczymi, w tym dużym zróżnicowaniem wysokościowym i interesującym ukształtowaniem terenu. Dużą powierzchnię zajmują osuwiska; na rzekach istnieją progi skalne, w tym największy w Beskidach Wodospad w Sopotni Wielkiej o wys. 10 m. Tam też znajduje się najdłuższa jaskinia parku – Jaskinia w Sopotni Wielkiej (dł. 101 m).
Park leży w zasięgu czterech pięter roślinnych. Najniższe, sięgające do ok. 600 m piętro pogórza jest obecnie użytkowane rolniczo i zajęte pod zabudowę. Naturalnym składnikiem regla dolnego (do 1150 m) była w większości buczyna karpacka z dużym udziałem jodły i domieszką świerka i jawora, jednak w wyniku działalności człowieka zastąpił ją w znacznej części bór jodłowo-świerkowy; niewielki obszar porasta dolnoreglowy bór jodłowy występujący m.in. w grupie Wielkiej Raczy. Bardziej naturalny regiel górny składa się głównie z świerków i kęp jarzębiny. W partiach szczytowych (pow. 1300 m) przybiera on wygląd charakterystyczny dla strefy górnej granicy lasu – odznacza się rozluźnieniem drzewostanu, występowaniem form karłowatych, itp. Jedynie na najwyższym szczycie parku – Pilsku występuje piętro subalpejskie z kosodrzewiną i krzewiastymi formami jarzębiny.
Na obszarze parku stwierdzono występowanie ponad 1000 gatunków roślin naczyniowych. Wśród nich są gatunki górskie, w tym wysokogórskie; występują one w piętrze kosodrzewiny oraz w obszarach źródliskowych i podmokłych. Spotyka się rośliny chronione: dziewięćsił bezłodygowy, widłak alpejski, lilia złotogłów, pełnik europejski, czosnek syberyjski, dzwonek piłkowany, zarzyczka górska i inne. Równie bogata jest fauna – wyższe partie są ostojami dużych drapieżników: niedźwiedzia brunatnego, wilka, rysia i borsuka. Liczne są ssaki kopytne: jelenie, sarny; na obszarze otuliny parku występują bobry. Wśród 106 gatunków ptaków lęgowych większość to gatunki chronione, m.in.: głuszec, cietrzew, myszołów, jastrząb, krogulec, sowy w tym rzadki puchacz, dzięcioły. Żyjące tutaj gady to: jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna,padalec, zaskroniec i jadowita żmija zygzakowata, zaś płazy: traszki, ropuchy, żaby, salamandra plamista, rzekotka drzewna, kumak górski.

Opactwo cysterskie w Wąchocku

nawa główna kościoła
widok z zewnątrz
kapitularz klasztorny

Muzeum Przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego

Muzeum Przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego w Ustrzykach Dolnych – muzeum, działające w ramach Ośrodka Naukowo-Dydaktycznego Bieszczadzkiego Parku Narodowego z siedzibą w Ustrzykach Dolnych.
Idea powstania muzeum sięga 1968 roku, a pierwotnie placówka miała funkcjonować jako Muzeum Fauny Bieszczadzkiej. W 1974 roku rozpoczęto budowę obecnego gmachu muzeum. Obiekt zakończono i otwarto w 1986 roku, a w 1991 roku został on przejęty przez Bieszczadzki Park Narodowy. Oprócz funkcji muzealnej, w Ośrodku prowadzona jest również działalność naukowa i dydaktyczna.
Na ekspozycję muzealną składają się eksponaty związane z terenem Bieszczadów i obejmujące ich faunę i florę (także tę prehistoryczną), geologię, hydrologię, etnografię, architekturę oraz zagadnienia ochrony środowiska.
Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym od wtorku do soboty, a w okresie letnim (lipiec-sierpień) również w niedzielę. Wstęp jest płatny.

Muzeum Historyczno–Etnograficzne w Chojnicach

Ekspozycje

Muzeum składa się z pięciu działów sklasyfikowanych pod względem merytorycznym: archeologii południowego Pomorza, historii miasta Chojnice i regionu, etnografii południowych Kaszub, sztuki pomorskiej i ogólnopolskiej oraz zbiorów specjalnych z księgozbiorem pomorzoznawczym.^[4] W muzeum prezentowana jest także regionalna kolekcja historyczna Albina Makowskiego.
Obecnie (wiosna 2013) w muzeum można zapoznać się z ekspozycjami: "Z przeszłości Chojnic. Od średniowiecza do czasów II Rzeczypospolitej", "Charzykowy – kolebka polskiego żeglarstwa śródlądowego", "Galeria Współczesnej Sztuki Polskiej ‘84", "Kolekcja historyczno-regionalna Albina Makowskiego", "Ekspozycja archeologiczno-przyrodnicza "Kręgi Kamienne" w Odrach".^[5]
Muzeum prowadzi działalność edukacyjną, m.in. warsztaty rękodzieła dla dzieci oraz spotkania z twórcami ludowymi. Organizuje także tzw. Noce muzealne.